2 saat önce çıkmıştım yola. Güneş hafiften batarken, sanki onu uğurlarcasına rüzgar ılıkça eserken, kendimi çevremden soyutlamak için kulağımda bir IPod, sesi yüksekçe, ellerim cebimde, kendimi korumak istercesine.
Çok düşündüğümü farkettim yürürken bugün akşam güneşinde. Çok düşünüp aksiyon almadığımı. Sonuçları düşüncelerin değil, aksiyonların getireceğini atlıyorum artık. Ne yapmam gerektiğine kendimi ikna etmek için öylesine gömdüm ki kendimi, göremiyormuşum etrafı. Sonu basit bir hayırı duymak bile olsa, özgür olmak için, harekete geçmek gerektiğini atlamışım aylarca, acı çektirmişim kendime.
Aklımda yürümekten bacaklarım hamlamış artık. Son 1 aydır yaptığım sporda olmasa ne halde olacağım acaba? Suadiye D&R semaları Pazar akşamı olmasına ve güneş bir hafta sonuna daha veda ediyor olmasına rağmen tıklım tıklım. Çiftler, erkekler, kızlar, çocuklar, el ele yürüyen yaşlı bir karı koca, her türden insan, ama bir dinginlik var tasvir edilemez. Kararlıyım çünkü, bugün aklımda değil yolda yürüyeceğim.
Sahile indim oradan, klasik, trafik var yine sahil yolunda. Deniz tarafında değil de karşıdan yürüyorum. Çok insan var diğer tarafta. Her ne kadar düşünmek istemesem de, o kadar alışmışım ki, aksiyon alırken bile binbir düşünce var kafamda. İtmek için her birini yapmam gerekeni haykırıyorum kendime. Adımlarım hızlanıyor. Tempolu bir müzik başlıyor shuffle'dan, rahatlatıyor zihnimi, unutturuyor. Ve ardından yıllardır dinlediğimde gözlerimde bir yaş yeşerten slow bir şarkı, benim için çok değerli birine armağan etmiştim zamanında bunu. Her şeyi shuffle'a koymamak gerekiyor demekki.
Güneş yavaşça batarken hissettirmiyor havanın karardığını, 1 saatten uzun süredir, tempolu, aralıksız yürüyorum. Bacaklarım yolu biliyor, beni götürüyor. Gözümde varacağım yer büyüdükçe heyecanlanıyorum. Uzun bir yokuşu çıkıyorum tren yolunun yanından. Bu sokak değil di hayır, bir sonraki. Ve geliyorum.
Sadece bir taksiye binip geri dönmek için. Bugün olmadı. Biraz nefes almam lazım... Bir kaç güne yeniden deneyeceğim. Henüz vazgeçmek yok.
Beklenti... Süründürüyor, ama umut veriyor. Realize etmenin zamanı geldi.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder